หลง Casino

โดย แบดบอย

หลง Casino

สงสัยมาตั้งนานว่าคาสิโนชายแดนมันมีดีตรงไหน ทำไมพวกผู้ใหญ่ถึงอุตส่าห์นั่งรถตั้งหลายชั่วโมงไปชายแดน เพื่อไปนั่งจ่อมในคาสิโนเป็นวันๆ ทั้งๆที่ในโลกออนไลน์แค่มีเน็ต จะแทงบอล เล่นโป๊กเกอร์ หรืออย่างอื่น มันทำได้ทุกที่ทุกเวลา จนกระทั่งวันก่อนอาม่าให้ไปเป็นเพื่อน ทำให้ได้เหยียบคาสิโนของจริง ได้เห็นกับตา ได้ ‘เล่น’กับมือ ผมก็ถึงบางอ้อว่าทำไมอาม่า ลุงป้าน้าอา ถึงชอบไปกันนัก

อาม่ากับผมไปถึงคาสิโนตอนบ่าย มีรถตู้หลายคันถึงไล่ๆกัน เพิ่งรู้ว่าคาสิโนมีประตูพิเศษ ไม่ต้องผ่านด่านศุลกากร ไม่ต้องไปยืนเข้าแถวร้อนๆที่ด่าน ลงจากรถเดินเข้าประตูคาสิโนก็เย็นสบาย แต่..บรรยากาศมันเงียบๆเซ็งๆ อาม่าเดินไปเล่นเกมโต๊ะโน้นโต๊ะนี้ เกมพื้นๆเล่นง่ายๆ เพียงแต่เครื่องมันใหญ่ ดูไม่เห็นจะสนุกตรงไหน แถมดูดเงินเร็วชะมัด นั่งแป๊บเดียวอาม่าเสียไปตั้งหลายร้อย เปลี่ยนไปเครื่องไหนก็เสียให้เครื่องนั้น จนบ่ายแก่ๆคนเริ่มเยอะ บรรยากาศคึกคัก โต๊ะที่ ‘ดีลเลอร์’ ยืนเหงาเริ่มมีคนล้อม เสียงเฮดังทางโน้นทีทางนั้นที หันไปเห็น ‘ดีลเลอร์’ หน้าตาน่ารัก ท่าทางการแจกไพ่ก็ฟิน แต่ผมไม่เข้าไปเล่นหรอก ผมไปเป็นเพื่อนอาม่า เรื่องอะไรจะยอมเสียเงิน

ตอนเย็นกำลังจะไปกินข้าว(ฟรี) เห็นผู้ชายคนนึงทำท่าแปลกๆ เดินกางมือตีปีกกระโดดเหยงๆผ่านประตูเข้ามา อาม่าบอกว่า “อย่าไปทักเค้านะ มันเป็นเคล็ด” อาม่าบอกว่าท่าเหยงๆนั่นคือพญาอินทรีจะเข้ามาล่าเงินในบ่อน อาอี้ที่เดินมาด้วยกันบอกว่า “พวกนักเล่นเค้าถือเคล็ด บางคนมีเครื่องรางของขลัง แต่เจ้าของคาสิโนก็ไม่เบาหรอก มีดักทุกทางเหมือนกัน ดูตรงหน้าประตูซิ ทั้งเจ้าที่ กวนอู สารพัดความเชื่อ ของใครของมัน”

ผมคิดว่า ‘ของ’ คาสิโนคงแรงกว่า เพราะเห็นผู้ชายคนนั้นเสียติดๆกันหลายเกม แป๊บเดียวเสียเป็นพัน ไม่รู้เหมือนกันว่าสุดท้ายได้หรือเสีย เพราะผมไปกินข้าวกับอาม่า ถึงจะมีกับข้าวแค่ 4-5 อย่าง แต่อร่อยใช้ได้

หลังอาหาร อาม่ากับอาอี้นั่งเล่นรูเล็ต คราวนี้เล่นยาว มีได้เสียสลับกันไปเรื่อย ผมไม่ชอบรูเล็ต เลยเดินสำรวจคาสิโน ถัดจากโต๊ะเครื่องเล่นที่กระจัดกระจายเต็มห้องโถงใหญ่ มีห้อง VIP สำหรับพวกเล่นหนัก เค้าไม่ให้ผมเดินเข้าไป อีกด้านกั้นห้องตั้งโต๊ะพนันออนไลน์ประมาณสิบกว่าโต๊ะ กำลังเล่นอยู่ 2-3 โต๊ะ วนไปตรงประตูทางเข้า เพิ่งสังเกตว่ามีโต๊ะรับจำนำไว้บริการด้วย เห็นแล้วทำให้รู้สึกว่าเล่นพนันในคาสิโนมีแต่เสียกับเสีย ไม่รู้จะเล่นไปทำไม แต่ว่า...

พอเดินไปแถวตู้สล็อต (slot machine) ที่วางเรียงรายอยู่เป็นตับ ได้ยินเสียงเฮของคนเล่นดังเป็นระยะๆ แถมมีไฟวับวามสีสันฉูดตา ตู้สล็อตเดี๋ยวนี้ไม่ต้องใช้เหรียญ เสียบแบงค์ร้อยแล้วโยกได้เลย ผมลองเอาแบงค์ร้อยยัดเข้าไป 1 ใบ ตอนแรกได้มาเกือบ 200 แต่แป๊บเดียวก็เสียหมด ยัดแบงค์ร้อยเพิ่ม ใบที่ 2 3 4 มารู้ตัวอีกทีตอนไม่มีแบงค์จะยัดใส่เครื่อง ... “หมดกัน! เงินห้าร้อยที่อาม่าให้”

ไปยืนลุ้นอาม่าอยู่จนดึกถึงได้กลับ สรุปว่าอาม่าเสียไปหลายพัน แต่อาอี้คงเสียมากกว่านั้น ได้ยินแกบ่นอุบๆว่าเสียบาคาร่าไปเยอะ

ตอนนั่งรถกลับอาอี้คุยให้ฟังว่า คาสิโนที่ไปเล่นเป็นของคนไทย ถึงกฎหมายไทยห้ามมีคาสิโน แต่ประเทศเพื่อนบ้านให้มีได้ คนไทยเลยอาศัยเส้นสาย จ่ายใต้โต๊ะ แบ่งปันผลประโยชน์ เพื่อเปิดคาสิโนแถบชายแดนไว้ให้คนไทยข้ามไปเล่นโดยเฉพาะ คาสิโนพวกนี้เค้าห้ามคนประเทศของเค้าเข้าไปเล่น

อาม่ากับอาอี้บอกว่า ไปคาสิโนก็เหมือนไปเที่ยว ไปพักผ่อน แต่ผมว่ามันทรมานสังขารและทำให้เสียเงินเยอะ อาม่ากับอาอี้เสียรวมๆกันคงเป็นหมื่น แถมกลับถึงบ้านอาม่าถึงกับนอนสลบเป็นวัน ส่วนอาอี้ก็น่าจะไม่ต่างกันมั๊ง

ตัวผมเอง ก่อนไปท่องแล้วท่องอีกว่าจะไม่เล่นพนันในคาสิโน เพราะรู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางได้ หรือถ้าจะเล่น เพื่อนบอกว่าต้องเล่นแบบจำกัดวงเงิน ได้แล้วชักขึ้น เสียแล้วต้องเลิก รู้แบบนี้ต้อง “เอาอยู่” แน่ๆ แต่พอได้เล่นจริง ได้นิดนึงก็หลงซะ จนหมดกระเป๋าถึงกลับสู่โลกจริง ไอ้ที่เค้าบอกว่า “คนจะฉลาดหรือแข็งแกร่งแค่ไหนก็เสร็จมันได้ทั้งนั้น” เป็นเช่นนี้เอง T_T